কথা কোৱা গুহা
এখন অৰণ্যত মন্দমতি নামৰ এটা সিংহ আছিল। সিয়েই আছিল সেই অৰণ্যৰ ৰজা। এদিনাখন দিনৰ দিনটো ঘূৰিও মন্দমতিয়ে ক'তো জন্ত এটা চিকাৰ কৰাৰ সুবিধা নাপালে। পেটেও তাৰ কলমলাইছে। জাৰৰ দিন। বেলিও সোনকালে বুৰ যাবলৈ ওলাইছে। মন্দমতিয়ে ভোকে - ভাগৰে গৈ এটা প্ৰকাণ্ড গুহাৰ ওচৰ পালে। সি গুহাটোৰ ভিতৰলৈ ভুমুকিয়ালে। কাকো নেদেখি সি ভিতৰলৈ সোমাই গ'ল আৰু ভাবিলে, হাবিৰ মাজত ইমান ধুনীয়া উম লগা গুহাটোত নিশ্চয় কোনোবা জন্ত থাকে! গতিকে অতি সোনকালে ইয়ালৈ কোনো জন্ত নিশ্চয়কৈ আহিব। মই ইয়াতেই চোপ লৈ থাকোঁ, আন্ধাৰত কোনেও মোক নেদেখে। যিয়ে এই গুহাটোত সোমাব তাকেই মই আজি খাম। এইবুলি সি সাৰ - সুৰ নোহোৱাকৈ গুহাটোত সোমাই থাকিল।
কিছু সময় পাছত সন্ধিয়া নামিল। সেই গুহাটোৰ মুখলৈ আহিল তীখৰ নামৰ শিয়াল এটা। সিয়েই আছিল সেই গুহাটোৰ গৰাকী। তীখৰ নাম যেনে কামো তেনে। সি বৰ বুধিয়ক , আগতে নভবাকৈ একো কাম নকৰে। আগদিনাৰ দৰে সিদিনাও সি গুহাৰ ভিতৰলৈ সোমোৱাৰ আগতে গুহাটোক মাত লগালে, হেৰা গুহা..., হেৰা গুহা...। আজিচোন তোমাৰ মাত - বোল নাই। তুমিয়েই দেখোন সদায় কোৱা যে ক'ৰবালৈ গ'লে বা ক'ৰবাৰ পৰা আহি পালে তোমাক মাত লগাব লাগে। পুৱাটো তুমি বৰ মৰম লগাকৈ মাত লগাইছিলা। এতিয়ানো কি হ'ল তোমাৰ! অ' বুজিছোঁ জাৰৰ দিনত সন্ধিয়ালৈ ঘূৰি ফুৰা বাবে তোমাৰ খং উঠিছে! কালিও পলম হোৱা বাবে তোমাৰ অলপ খংউঠিছিল হয়। তুমি মোক এটা ধমকো দিছিলা, কিন্তু পিছত তুমি যে কৈছিলা, আজি যি হ'ল হ'ল তীখৰ! আজিৰ পৰা দেৰি নকৰিবা । বাহিৰত বৰ জাৰ পৰিছে, আহাঁ আহাঁ সোনকালে ভিতৰলৈ আহাঁ । কথাকেইষাৰ শুনি মোৰ বৰ ভাল লাগিছিল । তুমি যে মোক ইমান মৰম কৰা ! আজিনো পিছে কিবা এষাৰ নোকোৱা কিয়? এনেদৰে মাতবোল নকৰিলে মোৰ কিয় দেৰি হ'ল তাকে তোমাক কওঁনো কেনেকৈ? যোৱা! ময়ো আজি ভিতৰলৈ নোসোমাওঁ। আজি ৰাতি গাঁততে থাকিম।
তীখৰৰ কথা শুনি গুহাৰ ভিতৰত থকা মন্দমতিয়ে ভাবিলে- এই গুহাটোৱে নিশ্চয় তাক আদৰি মাতে। আজি মোৰ ভয়তহে গুহাটোৱে মতা নাই। ময়ে তাক মাত লগাওঁ , নহ'লে সি গাঁতত সোমাব্ও পাৰে। গাঁতত সোমালে ম্ই আৰু তাক ধৰিব নোৱাৰোঁ। এইবুলি মন্দমতিয়ে তীখৰক আদৰি মাত লগালে। মন্দমতিৰ মাতত গুহাৰ ভিতৰখন গমগমাই উঠিল। সেই ভয়কৰ মাত শুনি বুধিয়ক তীখৰ তাৰ পৰা পলাই পত্ৰং দিলে।।
No comments:
Post a Comment